چه کسی می خواهد من و تو ما نشويم ...؟!

                                                               خانه اش ويران باد...!

مخواه چشم بپوشم ، مخواه بردارم

اگر به یـُمن ِ قدمهای مهربانت نیست

بگو که سجده از این قبله گاه بردارم

مگر بهشت نگاه تو عاشقم بکند

که دست از سر ِ نقد  ِ گناه بردارم

گناه  ِ هرچه دلم بشکند به گردن توست

گناه  ِ هر قدمی اشتباه بردارم

تو قرص ماهی و  من کودکی که می خواهم

به قدر کاسه ای از حوض ِ  ماه بردارم

بیا که چشم ِ جهانی هنوز منتظر است

بیا که دست از این اشک و آه بردارم

امروز به  تو دل بخشیدم

فردا من و درد و دوری و تنهایی

عمری ز همین حادثه می ترسیدم

عهد با هر کس ببندیم جانمان در دست اوست

میروی با اشک حسرت ، دیده ام را ترکنی

آن همه گفتی نگاهت با نگاهم زنده است

من نباشم ، می توانی روزها را سر کنی

در نبودت گریه کردم ، آینه احساس کرد

آینه شو ، گریه ام را حس کنی باور کنی

سبز در عشقت شدم کم کم تو دانستی ولی

عاقبت می خواستی در قلب من خنجر کنی

بعد تو در سینه نامت می شود یک خاطره

کاش می شد قصه عشق مرا باور کنی

من تو را می خواهم

وهمین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

 
من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

 
و تو هم می دانی

 
تا ابد در دل من می مانی

...

گفتا غمت سرآید

ترسم بر این صبوری

عمرم به آخر آید

زندانی ام خدایا

زندانی نگاهش

تا قاصد رهایی

آیا کی از در آید

با اشک می سپارم

شب را به یاد چشمت

امشب گذشت بی تو

تا شام دیگر آید

با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

اين شرر از من مگير از نو سياه پوشم مكن

چون صبا در جستجو خود به هر سويم مكش

همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن

نبودی ندیدی چه ویرونه شد دل

نبودی ندیدی پریشونی هامو

فقط باد و بارون شنیدن صدامو

غمت سرد و وحشی به ویرونه می زد

دلم با تو خوش بود پیمونه می زد

نه مرد قلندر، نه آتش پرستم

فقط با خیالت شبا مستِ مستم

الهی سحر پشت کوهها بمیره

خدا این شبا رو از عاشق نگیره

شبای جوونی چه بی اعتباره

            که کیم

                         من

                            فقط می دانم

                                                     که تویی

                                                                       شاه بیت غزل زندگیم

قصه اينجوري شروع شد.. من وچشمات و ترانه

تو رو خواستن تا هميشه..... گريه و اشک شبانه

تو مي دوني تا هميشه.....  من به ياد تو مي مونم

هرچي که ترانه دارم ..واسه ي چشات مي خونم

واسه داشتن دستات.... لحظه هام پر از بهونه اس

ديدن صورت ماهت....... ...يه خيال عاشقانه اس

بي تو من هيچي ندارم.. پيش چشمات کم مي يارم

اگه تو بخواي مي ميرم جون به دستات مي سپارم

لحظه ها مو با حضورت ..عاشق وترانه خون کن

با نگاه پاک و معصوم........  دل سردمونشون کن

تو مثه اب و نفس باش.... واسه اين عاشق مجنون

رو تن اين خاک تشنه........ تو ببار هميشه بارون