كاش ميدانستي

دل من با تو به معراج خدا خواهد رفت

دل من با تو فقط ميماند

چشمهايم ز شكوفايي عشق تو فقط ميخواند

كاش ميدانستي

عشق من معجزه نيست

عشق من رنگ حقيقت دارد

اشكهايم به تمناي نگاه تو فقط ميبارد

كاش ميدانستي

دختري هست كه احساس تو را مي فهمد

دختري هست كه از اسم قشنگ تو دلش تنگ شده

دختري از تب عشق تو دلش ميگيرد

دختري از غمت امشب به خدا مي ميرد

تو فقط پاك تني

تو فقط مال همين قلب پر احساس مني

وازه هايم چقدر پيش رخت نا چيزند

اشكهاي دل من زير قدوم تو فقط ميريزند

تو نميداني من

چقدر عشق تو را ميخواهم

وسعت پاكي چشمان تو هست

روشني بخش تمام راهم

آسمان پيش نگاهت به زمين مي افتد

آسمان كمتر از آن است كه بگويد من چقدر تو را ميخواهم

تو صدا كن مرا

تو صدا كن كه پر از رويش يك ياس شوم

تو بخوان تا همه احساس شوم

كاش ميدانستي

شعر هاي دل من پيش نگاه تو بخاك افتادست

كاش چشمان تو دل را به افقها ميبرد

كاش احساس دلم

توي دستان تو و پيش نگاهت مي مرد

به سرم داد بزن

به سرم داد بزن تا كه بدانم تو حقيقت داري

تا بداني كه به جز عشق تو اين قلب ندارد كاري

باز هم اين همه عشق

اين همه عشق براي دل تو ناچيز است

آسمان را به زمين وصل كنم؟

يا زمين را همه لبريز زسر سبزي يك فصل كنم؟

نيستي تا كه بداني نفسم ميگيرد

بي تو احساس دلم ميميرد

دل من با تو به افلاك سفر خواهد كرد

از همه زيور اين خاك گذر خواهد كرد

من به اعجاز دو چشمان تو ايمان دارم

بي تو من يك بغل احساس پريشان دارم

تا حالا به اين فكر كردي كه چقدر دوست دارم ؟

به اين فكر كردي كه هيچ وقت نمي خوام تو رو از دست بدم ؟

 به اين فكر كردي كه هميشه در هراس اينم كه يه روز ، روز جدايي مي رسه ؟

اما نه !!!

 ميخوام از زمان با هم بودن استفاده كنم .

 تا هستي سعي كنم بهترين خاطرات رو با تو داشته باشم.

 خاطراتي شيرين براي آينده اي تلخ .

 و من هر روز با صداي تو ، با خنده هاي تو ، خاطره اي شيرين به دفتر خاطرات ذهنم اضافه مي كنم

براي آينده اي كه نمي دونم چي مي شه؟؟؟

به اندازه تمام نبودن هايم

گاه عذاب وجدان هايم

زندگي ام ، روياهايم

و بودنم...............

چيزي در درونم بود

چيزي مثل زندگي

مثل دلتنگي ، دلتنگي براي كوچه اي كه زماني عابرش بوديم

دلتنگي براي آن عابر

چقدر دلم براي خودم و خودت تنگ شده است

مهربانم، ای خوب !

 یاد قلبت باشد؛

یک نفر هست که این جا بین آدم هایی، که همه سرد و غریبند با تو، تک و تنها به تو می اندیشد

و کمی، دلش از دوری تو دلگیر است....

مهربانم، ای خوب!

 یاد قلبت باشد؛

 یک نفر هست که چشمش ، به رهت دوخته بر در مانده و شب و روز دعایش اینست؛

 زیر این سقف بلند، هر کجایی هستی، به سلامت باشی و دلت همواره، محو شادی و تبسم باشد..

مهربانم، ای خوب!

 یک نفر هست که با تو تک و تنها، با تو پر اندیشه و شعر است و شعور! پر احساس و خیال است و سرور!

مهربانم، ای خوب!

 یاد قلبت باشد؛

 یک نفر هست که دنیایش را، همه هستی و رؤیایش را، به شکوفایی احساس تو، پیوند زده

 و دلش می خواهد، لحظه ها را با تو، به خدا بسپارد.... ،…

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
دل گريان،لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

در غمستان نفسگير، اگر
نفسم ميگيرد
آرزو در دل من
متولد نشده، مي ميرد
يا اگر دست زمان درازاي هر نفس
جان مرا ميگيرد
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترين انسانم
به وفاي همه بي ايمانم
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

من تو را به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.
من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از دور، در خشم، در مهرباني،
در دلتنگي، در خستگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.

من تو را به کسي هديه مي دهم که راز معصوميت گلهاو تمام سخاوت هاي
عاشقانه اين دل معصوم دريايي را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي
کوچک، برايش يک خاطره باشد.

او بايد از نگاه سبز تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن
دلي که من برايش مي ميرم، سرد و باراني است.

اي.... ،اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد
از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد.
همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...
تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد؛
ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است؟آيا او بيشتر از
من براي تو گريسته است؟؟ نه... هرگز...هرگز

يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برايت تنگ مي شود.
روزهايي که تو را نمي بينم، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فاصله بين
من و تو

با اينكه اشك چشمهام صفحه مانيتور را تار كرده است ميگويم

به اندازه تمام نبودن هايت دلم برايت تنگ شده

نه

نه

من تو را به هيچ كس نميدهم

به هيچ كس...........،...

...به خانه اي که گرچه تو نیستی اما خیال تو در آسمانش پر می زند .
به آنجا که غروبش بوی رفتن تو و طلوعش رنگ بی بازگشتی توست .
مكاني که همه جایش بوی غم دارد .
اما عزیز دل

می دانی که غم تو نیز آوای زیبای زندگی من است .
آری من بی تو و در انتظار بازگشت محال تو به زندگی در این دنیا عادت کردم

و تو چه خوب مفهوم عادت را می دانی .
چون بیاد دارم روزی را که می گفتی : به من عادت نکن
شاید آن روز باید به معنای این واژه می رسیدم .
که تو مسافری و از شهرمن کوچ خواهی کرد
تا همان ابدیتی که من در انتظارش نشسته ام

و تو چه زیبا معنای انتظار را می دانی .
اما من از هر آنچه که خواستی به من بیاموزی تنها عادت و انتظار را آموختم .

اما میدانی پشیمان نیستم .
چون آنچه در مکتب تو آموختم مرا ماندنی کرد .

.. مانده ام تا همیشه منتطر تو بمانم...

 تولدم مبارک

۱۳۸۶/۱۰/۳

روز تولد خودم رو به خودم تبریک میگم

 باهفت تا آسمون پر از گلاي ياس و ميخك

آن سيه دست سيه داس سيه دل كه تو را

چون گلي با ريشه

از زمين دل من كند و ربود

نيمي از روح مرا با خود برد

نشد اين خاك به هم ريخته هموار هنوز...

ساقه اي بودم پيچيده بر آن قامت مهر

ناتوان نازك ترد

تند بادي برخاست

تكيه گاهم افتاد برگهايم پزمرد

روزها طي شد از تنهايي مالامال

شب همه غربت وتاريكي و غم بود وخيال

همه شب چهره لرزان تو بود

كز فراسوي سپهر

گرم مي امد در ايينه اشك فرود

نقش روي تو در اين چشمه پديدار هنوز......

تو گذشتي و شب و روز گذشت

آن زمانها به اميدي كه تو بر خواهي گشت

پاي هر پنجره مات

مي نشستم به تماشا تنها

گاه بر پرده ابر

گاه در روزن ماه

دورتا دورترين جاها مي رفت نگاه

بازميگشتم تنها

هيهات..........

چشمها دوخته ام بر دروديوار هنوز

دوستت دارم بسيار هنوز......

خدايا تنها ماندم

هيچ فكر نميكردم

به جرم عاشقي اينگونه مجازات شوم

قلبم شتابان ميزند

شمارش معكوس براي انفجار در سينه ام

ومن تنهايي خود را درآغوش ميكشم

ديگر كسي به سراغم نخواهد آمد

تنها ماندم

تنها......

دلم تنگ است

دلم اندازه ي حجم قفس تنگ است

سكوت از كوچه لبريز است

صدايم خيس و باراني است 

نميدانم چرا در قلب من پاييز طولاني است

بيهوده خاموشم مکن

حالا که يادت مي کنم ...

                                                          ديگر فراموشم مکن

 تو راه عشق کم نمی آرم هرگز   یه عمریه خاطر خواه چشاتم

قربون اون چشمای ناز و زیبات    که خوابو هر شب از چشام گرفته

  دل نگرونم بشنوم یه روزی       که معشوقم با یه غریبه رفته

ازمن رو بر نگردون ای زیبا رو      که تو خدامی تو رو می پرستم

 وقتی کنارمی تو رویای شب      جون می گیره با تو دل شکستم

 اگه یه روز زل نزنی تو چشمام    دنیا خراب می شه یه هو رو سرم

   تا روزی که مال منه نگاهت      دل نمی دم به هیچ کسی دلبرم

 تا آخرین لحظه ی مرگم قسم     تار نمی شه تصویر چشمات واسم

  این دل دیگه خراب عشقت شده   نا مهربون مهربون باش با دلم

بودو نبودم از توست خلوت كنم. 

                                                        فقط با تو .......

یخ زدم ....دارم ترک بر می دارم ...

بوی خون می دهد سیمانهای این کوچه بن بست

به خاطرخدا به خاطر من به خاطر بشریت چشمهایت را نبند

هنوز هم دستهایی هستند که ملتمسانه تورا می خوانند

مرگ مال من

راحتی مال تو

گرفتاری مال من

شادی مال تو

غم مال من

همه چی مال تو

          ولی تو مال من      

كاش مي دانستي ..........

دل من با تو فقط مي ماند

چشمهايم ز شكوفايي عشق تو فقط مي خواند

كاش مي دانستي ......

عشق من رنگ حقيقت دارد

اشكهايم به تمناي نگاه تو فقط مي بارد

 دیوار اطاقش پر از عکس میشه

ولی........

 دلش واسه اونی تنگ میشه که نمیتونه عکسشو روی دیوار بزنه

نميشه از برق چشات به صبح فردا نرسيد

به تو نميشه دل نبست نميشه از تو دل بريد

 نميشه پشت پا نزد به روزگار لعنتي

نميشه آواره نشد تو اون نگاه قيمتي

        من با تمام جانم سربسته و اسیرم

                               باید که با تو باشم در پای تو بمیرم

به هر چشمي به اميدي كه اين اوست

نگاه بي قرارم خيره مي ماند

يكي هم، زينهمه نازآفرينان

اميدم را به چشمانم نمي خواند

غريبي بودم و گم كرده راهي

مرا با خود به هر سويي كشاندند

شنيدم بارها از رهگذاران

كه زير لب مرا ديوانه خواندند

ولي من، چشم اميدم نمي خفت

كه مرغي آشيان گم كرده بودم

زهر بام و دري سر مي كشيدم

به هر بوم و بري پر مي گشودم

اميد خسته ام از پاي ننشست

نگاه تشنه ام در جستجو بود

در آن هنگامه ي ديدار و پرهيز

رسيدم عاقبت آن جا كه او بود

"دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"

ز خود بيگانه، از هستي رميده

از اين بي درد مردم، رو نهفته

شرنگ نااميدي ها چشيده

دل از بي همزباني ها فسرده

تن از نامهرباني ها فسرده

ز حسرت پاي در دامن كشيده

به خلوت، سر به زير بال برده

به خلوت، سر به زير بال برده

"دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"

به خلوتگاه جان، با هم نشستند

زبان بي زباني را گشودند

سكوت جاوداني را شكستند

مپرسيد، اي سبكباران! مپرسيد

كه اين ديوانه ي از خود به در كيست؟

چه گويم! از كه گويم! با كه گويم!

كه اين ديوانه را از خود خبر نيست

به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه

به دريايي درافتد بيكرانه

لبي، از قطره آبي تر نكرده

خورد از موج وحشي تازيانه

مپرسيد، اي سبكباران مپرسيد

مرا با عشق او تنها گذاريد

غريق لطف آن دريا نگاهم

مرا تنها به اين دريا سپاريد

به تو ای مظهر ناز

به تو کز حال دلم بی خبری

به نگون بختی خود

به شب تار خود و وعده تو

به تو که قدمهات به من می گفتند :

عهد و پیمان میان تو و من

همچو آن روح مسیح

ره به سوی ابدیت دارد

پس کجا رفت ، چه شد ؟

چه شد آن شور نگاه ؟

چه شد آن قصه عشق

منت عشق از نگاه پر شرارت مي كشم

نازچندين ساله از چشم زیبایت مي كشم

 تا نفس باقيست اينجا انتظارت مي كشم

                                                خدا را تا سحر آن شب صدا کردم که برگردی

         کنار پیچک خاموش و سرد باغچه  ماندم

                                                نمی دانی کجا رفتم ،چها کردم که برگردی

 چه کسی می خواهد من و تو ما نشويم ...؟!

                                                               خانه اش ويران باد...!